لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

با وجود اجماع کلی بر تعبیر دموکراسی به «حکومت مردم بر خود»، دلالت های عینی آن همواره مناقشه برانگیز بوده است. مناظره بین دو رویکرد، از نمونه های اساسی این مناقشه است: 1. رویکرد «توصیفی/ روش شناختی» که دموکراسی را سازوکاری نهادی برای چرخش قدرت بر پایه رای توده ها تعریف می کند؛ 2. رویکرد «هنجاری/ هستی شناختی» که دموکراسی را نوعی شیوه زندگی مبتنی بر آزادی و برابری می داند که تحقق واقعی آن مستلزم گسترش دایره شمولیت دموکراتیک به روی همه اقشار است. در این نوشتار، «پولیارشی» به عنوان دموکراسی کثرت گرای مدرن (رویکرد نخست) و «دموکراسی رادیکال» به عنوان دموکراسی کثرت گرای پسا مدرن (رویکرد دوم) مقایسه می شوند؛ با این فرض که استراتژیِ رادیکال دموکراتیک لاکلائو و موفه را می توان به منزله گذار از سنت رفتارگرایانه و تنگ دامنه کثرت گرایی کلاسیک متفکرانی چون رابرت دال، در جهت بازیابی آرمان های اصیل دموکراسی (به پشتوانه تغییر گرانیکای تحلیل سیاسی در اثر چرخش پسامدرن) تفسیر کرد.

مقدمه و هدف: از بنیادی ترین موضوع های مطرح شده در روانشناسی مثبت نگر مفهوم شادی است. پژوهش ها نشان داده است که شادی صرف نظر از چگونگی به دست آوردن آن می تواند سلامت جسمانی را بهبود بخشد. افرادی که شاد هستند احساس امنیت بیشتری می کنند، آسان تر تصمیم می گیرند و نسبت به کسانی که با آنها زندگی می کنند بیشتر احساس رضایت می کنند. هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش الگوی ارتباطی خانواده کثرت گرا بر میزان شادی زوجین بود.مواد و روش ها: این مطالعه یک پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل تمامی افراد مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز در سال 1388 بودند که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی تعداد 40 زوج که بر اساس آزمون پرسشنامه تجدید نظر شده کوئرنر و فیتزپاتریک که در دو بعد الگوی خانوادگی بی قید و شرط و محافظت کننده قرار داشتند انتخاب شدند. پرسشنامه شادکامی آکسفورد بر روی 40 زوج اجرا گردید و بعد به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش 10 جلسه 1.5 ساعته تحت آموزش الگوی ارتباطی کثرت گرا قرار گرفتند، ولی برای افراد گروه کنترل این آموزش ارایه نشد. مجددا از هر دو گروه پرسشنامه شادکامی آکسفورد به عمل آمد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون آماری تجزیه و تحلیل کوواریانس آنالیز شدند.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که از نظر میزان شادکامی تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده شد (p<0.005). همچنین تفاوت معنی داری بین نمرات پیش آزمون و پس آزمون شادکامی در دو گروه وجود داشت (p<0.0001)، ولی تعامل در بین الگوهای ارتباطی و تعامل بین الگوهای ارتباطی در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (p>0.05).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که گفت و شنود نقش کلیدی در میزان شادی زوجین دارد. بنابراین آموزش الگوی ارتباطی کثرت گرا که مبنی بر گفت و شنود بالا است در میزان شادی زوجین موثر است.

مهمترین راه برای فهم رویکرد اسلامی سیاست گذاری فرهنگی، بررسی تطبیقی گفتمان های سیاستگذاری فرهنگی از طریق تحلیل مفاهیم بنیادین آن هاست. «دین»، «فرهنگ»، «انسان» و «حکومت» مهمترین این مفاهیم می باشند. در مقاله حاضر به بررسی تطبیقی مفهوم دین در گفتمان های سیاستگذاری فرهنگی پرداخته می شود. در عرصه سیاست گذاری فرهنگی چهار رویکرد کنترل فرهنگی، تصدی گری، رهاسازی و خدمت رسانی ذیل دو گفتمان کلان «مدیریت مکانیکی» و «هارمونی فرهنگی» وجود دارد. دین داریِ «ایدئولوژیک»، «کاتولیسیسم»، «پروتستانیسم» و «دینداری عامه» از جمله بنیادهای دین شناسی و متناظر این رویکردها هستند. دین در نگاه اسلامی، نه در مکاتب سخت و غیرقابل انعطاف ایدئولوژیک و کاتولیسیسم تعریف می‏شود و نه در مکاتب شخصی و سطحی پروتستانتیسم و عامه؛ بلکه دین به صورت منعطف ولی تعالی‏بخش در زندگی عموم جامعه حاضر است. با این وصف، سیاست‏گذاری فرهنگی با بررسی زمینه و استعداد جامعة انسانی سطحی از دین‏داری را در دستور کار خود قرار داده و حرکت تدریجی به سوی اهداف نهایی را پیش می‏گیرد. در مقاله حاضر با روش اسنادی- کتابخانه ای و استنباط عقلی به گونه شناسیِ تطبیقی نگاه های دین شناسی با گفتمان های سیاست گذاری فرهنگی پرداخته می شود.

مقدمه: رضایت در زندگی از طریق علایق متقابل، پذیرش، درک یکدیگر و ارضای نیازها ایجاد می شود. هدف از این پژوهش اثر بخشی آموزش الگوی ارتباطی خانواده کثرت گرا بر رضایت از زندگی زوجین بود.روش کار: در این پژوهش مورد – شاهد، جامعه پژوهش شامل تمامی افراد مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی تعداد 40 زوج که بر اساس آزمون پرسشنامه تجدیدنظر شده کوئرنر و فیتزپاتریک که در دو بعد الگوی خانوادگی بی قید وشرط و محافظت کننده قرار داشتند انتخاب شدند. آزمون رضایت از زندگی دینر بر روی 40 زوج اجرا و بعد به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش در ده جلسه 1.5 ساعته تحت آموزش الگوی ارتباطی کثرت گرا قرار گرفتند. مجددا از هر دو گروه آزمون رضایت از زندگی بعمل آمد. داده ها با استفاده از روش تجزیه و تحلیل کوواریانس با SPSS I5 تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که از نظر رضایت زندگی تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود داشت (P<0.0001) همچنین تفاوت معنی دار بین نمرات پیش آزمون و پس آزمون رضایت زندگی در دو گروه وجود داشت (P<0.001).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که گفت و شنود نقش کلیدی در رضایت از زندگی دارد. بنابراین آموزش الگوی ارتباطی کثرت گرا که مبنی بر گفت وشنود بالا است در رضایت از زندگی زوجین موثر است .

تکثر و تنوع دینی و مذهبی در دنیای امروز واقعیتی مسلم است و این تکثر تا به امروز منشا مجادلات و مناقشات بسیار شده است. به طور کلی در زمینه تبیین و تفسیر تنوع و تکثر ادیان، سه دیدگاه عمده وجود دارد: دیدگاه انحصار گرایی، دیدگاه شمول گرایی و دیدگاه تکثر گرایی. از این میان، دیدگاه تکثر گرایی دینی، دیدگاه جدیدی است که در عرصه معرفت دینی پیدا شده و چندی است در کشور ما نیز مطرح گردیده و موافقان و مخالفان جدی نیز دارد. تربیت دینی و معنوی بشر و نقش آن در حیات دنیوی و اخروی در کشور ما از اهمیت و حساسیت دو چندان برخوردار است. این مقاله با عنوان تبیین، تحلیل و نقد تربیت دینی تکثر گرا که روش ها و محتوای تربیت دینی مطلوب تکثر گرایی دینی را نشان می دهد، تربیت دینی کثرت گرا را از حیث نظری و عملی مورد بررسی و نقد قرار می دهد. این تحقیق به این نتیجه رسیده است که روش ها و محتوای مطلوب تعلیم و تربیت دینی تکثر گرا دارای اشکالات نظری و عملی جدی است که باید مورد توجه برنامه ریزان تعلیم و تربیت قرار گیرد.

پرسش درباره جایگاه دین در جامعه دمکراتیک به طور مستقیم به نوع کثرت گرایی مورد نظر ما مربوط می شود. با فرض اینکه تنشهای درون اجتماعی، مشخصه جامعه دمکراتیک است، به نظر می رسد تردیدی وجود ندارد که باید جایگاهی برای دین و افراد دیندار در آن فراهم باشد. اتخاذ دیدگاهی مناسب در باب کثرت گرایی برای جامعه دمکراتیک حیاتی است. دست کم دو روایت در خصوص کثرت گرایی مطرح است: قیاس ناپذیر یا رادیکال و قیاس پذیر یا ملایم. در این مقاله استدلال شده است که تبیین قیاس ناپذیر در باب کثرت گرایی هم از حیث نظری (مانند ناممکن بودن نقد بیروتی) و هم از حیث عملی (مانند جایگزینی متقاعد کنندگی با زور) با مشکلات جدی مواجه است. رورتی از کثرت گرایی قیاس پذیر جانبداری می کند البته بر اساس قراردادهای عملی یا مهارتهایی از نوع "دانش مهارتی" بدون فرض هر گونه فراروایت یا راهنمای ترجمان میان آموزه ها یا دیدگاههای رقیب. اما در مقاله حاضر، هماهنگ با نظر دیویدسون اظهار شده است که نوعی ترجمان میان دیدگاههای رقیب، اجتناب ناپذیر است. به علاوه، بر این نکته نیز استدلال شده است که کثرت گرایی قیاس پذیر را نمی توان تنها به مهارتهایی از نوع دانش مهارتی محدود کرد بلکه به نوعی از بصیرتهای نظری نیز نیاز است. این دیدگاه از کثرت گرایی نه تنها باب گفتگو را باز می کند، بلکه مبنایی برای رفع تفاوتها یا تعارضهای تصنعی میان دیدگاههای رقیب را نیز فراهم می آورد. البته تفاوتهای واقعی می تواند باقی بماند و باید در مورد آنها تساهل ورزید.